‘Hooggevoeligheid,’ Huh? Kan je dat eten?

img_4554Vraag vroeg ik het me af: ‘Waarom zien anderen niet dat er iets met Jantje/Pietje/Keesje is en ik wel?’ ‘Waarom wordt mijn aandacht tijdens een toets getrokken naar de anderen in de ruimte in plaats van naar het vraagstuk zelf?’ ‘Hoe kan ik bij vreemden zo verlegen zijn en overkomen terwijl ik dat diep van binnen helemaal niet ben?’ ‘Waarom wisselt mijn stemming zo snel?’ ‘Waarom kan ik me bij sommigen zo opgelaten voelen?’ maar toch vooral: ‘Wat is er mis met me en waarom ben ik niet zoals de rest?’ Het antwoord werd me geheel onverwacht na achttien jaar duidelijk op een dag in November, 2015.

.

Vandaag is het zoals je merkt tijd voor een heel persoonlijk artikel. Het is namelijk een artikel over mijn hooggevoeligheid; iets wat ik nog steeds lastig vind om over te praten. Niet veel mensen weten dat ik hier last van heb, maar ik denk dat het velen niet verbaast als ze eenmaal de verschijnselen onder ogen krijgen. Vandaag ga ik het hebben over mijn verhaal met hooggevoeligheid. Hoe ben ik erachter gekomen dat ik een HSP’er ben? Hoe ga ik ermee om in het dagelijks leven? En hoe beïnvloedt het mijn dagelijks leven?

.

HOE KWAM IK ACHTER MIJN HOOGGEVOELIGHEID?

Zoals ik al vaker heb verteld, ben ik altijd een heel timide meisje geweest. Of nou ja, zo stel ik me in het begin op. Als ik mensen pas net ken kom ik altijd onwijs zenuwachtig en klungelig over, terwijl ik na een tijdje echt aan een stuk door met diegene zou kunnen grappen en grollen. Dit zorgde er eigenlijk al vroeg in mijn leven voor dat ik er anders bijliep dan de anderen. Ik heb mezelf geestelijk altijd een stuk volwassener gevoeld dan mijn leeftijdsgenoten en toonde al op vroege leeftijd heel veel emotie. Ik heb altijd heel veel empathie gehad en er is eigenlijk geen een film waar ik niet bij zou kunnen huilen. In groep zes en zeven werd ik dermate gepest dat mijn zelfvertrouwen er helemaal uitgeschud werd en ik heb ook lange tijd gedacht dat dit de reden was voor het feit dat ik nu nog steeds best onzeker ben.

img_4547Maar die gedachte veranderde eigenlijk sinds het moment dat ik Suzanne leerde kennen; we hadden meteen een hele erge klik die ik in eerste instantie niet goed kon plaatsen. Later leerde ik dat dit waarschijnlijk zo was omdat we beide HSP’er zijn. Toen Suzanne en ik druk bezig waren met elkaar leren kennen, kwam haar hooggevoeligheid heel spontaan ter sprake en toen ze een site doorstuurde die meer informatie bood, viel mijn mond open van verbazing.

Er was oprecht geen punt in heel de lijst met ‘kenmerken’ die ik niet in mezelf herkende. Ik werd oprecht een beetje licht in mijn hoofd toen ik kenmerk voor kenmerk hardop las en alles herkende. Alles! Voor ik het wist vulde ik een online vragenlijst in waarna in dikgedrukte letters de boodschap: UW ANTWOORDEN KOMEN VOOR 94% OVEREEN MET DE VERSCHIJNSELEN VAN HOOGGEVOELIGHEID. Tja, daar zat je dan in je kamertje. Hoe breng je zoiets? Dat vond (en vind) ik misschien nog wel het lastigste.

 

img_4567WAT IS HOOGGEVOELIGHEID EN HOE OPENBAART HET ZICH BIJ MIJ?

De ‘fout’ die vaak wordt gemaakt, is dat mensen hooggevoeligheid een aandoening noemen, terwijl het eigenlijk alles behalve dat is! Hooggevoeligheid is eigenlijk net zoals ‘dapper’ of ‘handig’ een karaktereigenschap die je hebt. Er zijn een tal aan kenmerken en verschijnselen van hooggevoeligheid op te noemen, maar de kern van het begrip is eigenlijk dat ik meer en intenser waarneem dan anderen. Onderstaande puntjes zijn eigenlijk slechts een glimp van allerlei dingen die ik door het jaar heen heb ontdekt over mezelf:

  • Ik heb altijd al aangevoeld wanneer er een bepaalde spanning in een kamer hangt. Een aantal jaar geleden kwam ik een keer thuis van school en ik vroeg onmiddellijk wat er was. Mijn moeder keek me geschokt aan en vroeg me af hoe ik ‘het’ wist. Ik keek haar hierop onwetend aan en na tien minuten was ik helemaal up-to-date: mijn opa was opgenomen in het ziekenhuis met een uitgezaaide tumor. Het klinkt misschien een beetje zweverig, maar het was letterlijk mijn moeders verdriet dat ik meteen al voelde.
  • Ik heb me altijd al ongemakkelijk gevoeld wanneer ik in een ruimte zat met ‘veel’ mensen die ik niet (goed) kende. Sterker nog: ik deed er alles aan om deze situatie te ontlopen. Ik heb ooit tijdens de pauze van mijn oude werk voor ruim een halfuur op de wc gezeten omdat de hele kantine vol zat met mensen die ik niet kende. Ik spendeerde mijn pauze letterlijk liever alleen dan met al deze mensen van wie ik hun gedrag niet kende.
  • Ik ben één grote chaoot en er zit vaak niet voldoende structuur in mijn werk. Als ik opeens hèèl veel prikkels binnenkrijg (als het bijvoorbeeld druk is op mijn werk en eigenlijk geacht ben om op meerdere plekken tegelijk te zijn), bevries ik bijna letterlijk. Al mijn gedachtes vliegen dan door elkaar heen en ik moet dingen die mensen zeggen dan echt vaak herhalen om ze door te laten dringen.
  • Daarentegen ben ik wel onwijs perfectionistisch. Hoe druk ik het op de middelbare school ook had en hoe moe ik ook was; ik bleef als het moest drie uur langer wakker om het hele groepsverslag na te lezen op fouten, deze te verbeteren en om alles in hetzelfde lettertype te zetten.
  • Ik ben altijd extreem prikkelig geweest voor iemand anders zijn mening als die contrasteert met de mijne. Zo heb ik bijvoorbeeld nooit tegen kritiek gekund. Langzamerhand begin ik het steeds beter te leren, maar als ik kritiek krijg, heb ik meteen het gevoel alsof ik faal. Natuurlijk slaat dat nergens op en is kritiek alleen maar iets menselijks, maar dat is wel iets wat lang duurde om in te zien.
  • Ik heb een hele grote intuïtie. Zó groot dat ik af en toe zelfs onbewust dingen kan voorspellen. Als je nog niet afgehaakt was, dan ben je het nu waarschijnlijk wel, haha! Ik heb bijvoorbeeld heel vaak dat ik willekeurig aan iemand denk zonder er echt een reden voor te hebben en dat ik diegene dan tegen kom. Of bijvoorbeeld dat ik heel de dag zonder reden misselijk ben om dan ineens iets super indrukwekkends mee te maken.

 

img_4600HOE REAGEERDE MIJN OMGEVING?

Ik vond het heel erg lastig om tegen mijn omgeving te vertellen. Hoe breng je zoiets? Hooggevoeligheid is niet hetzelfde als bijvoorbeeld ADHD, Autisme of Asperger waarvoor je getest kan worden. Het is iets wat je zelf uit moet vogelen en waar verder geen diagnose aan te koppelen is. De eerste stap was natuurlijk om het mijn ouders te vertellen, die eigenlijk allebei heel goed reageerden. Ze gingen meteen research doen en waren meteen overtuigd dat ik daadwerkelijk een HSP’er bleek te zijn.

Anderen vonden het echter best moeilijk om te geloven. Het was eigenlijk een beetje alsof ik Chinees tegen ze probeerde te praten: ze hoorden wel wat ik zei, maar begrijpen deden ze het niet echt. Vooral de vraag: ‘Maar hoe weet je het dan zo zeker?’ krijg ik vooral heel vaak over me heen. Als ik mensen dan rustig probeer uit te leggen over al de overlappende ‘symptomen’, reageren ze vaak een beetje achterdochtig. ‘Oh, maar ik ben ook heel vaak chaotisch hoor!’

Ik denk dat ik het het best kan omschrijven als een onwetendheid, maar geen taboe. Het is niet perse iets waar niet over gesproken mag worden, maar hooggevoeligheid is wel een beetje onbekend onder de bevolking. En dat terwijl gemiddeld 1 op de 5 mensen hooggevoelig is! Ik denk dat hooggevoeligheid al snel wordt gezien als iets wat duidt op geestelijke minderheid terwijl dat helemaal niet het geval is. Hooggevoeligheid is voor mij iets wat me dichter bij mezelf brengt; het laat me mezelf nét een beetje beter begrijpen dan dat ik eerst deed.

.

Heb jij wel eens van hooggevoeligheid gehoord?

Veel liefs, Romy

 

3 Comments

  • Reply Nina Simplynspecial 15 december 2016 at 08:34

    Ik heb hier weleens van gehoord, en heb me hier in het verleden ook in verdiept. Ik herken me hier ook heel erg in, dus ik begrijp je heel goed. Wat ik vaak lastig vind is mezelf afsluiten voor de stemming van een ander. Als die boos/verdrietig/etc is dan ‘slaat’ dat meteen over op mijn en dan kan ik me daar niet voor afsluiten, heel stom is dat!

  • Reply Sija 15 december 2016 at 09:13

    Wat heb je dit mooi geschreven Romy! Zelf ben ik ook hooggevoelig en herken me dan ook in alle dingen die je verteld. Het wordt vaak verward met verlegenheid, dat vind ik soms lastig omdat dat ook vaak gezien wordt als negatief en zwak en dat kan veel onzekerheid opwekken.. Het is wel fijn om te weten waarom je de dingen voelt die je voelt en ik zie het zeker als een sterke eigenschap 🙂

  • Reply evelien 15 december 2016 at 18:39

    Wat een stoer artikel, ik vind het heel erg knap dat je dit deelt! Ik heb hier zelf nog nooit van gehoord, maar wel heel erg handig om te weten. Ook fijn dat je nu weet wat het is. <3 You go girl!
    Liefs,
    Evelien

  • Leave a Reply