#mijnbucketlist: ik heb een tattoo

‘Wat moet ik aan dan?’ ‘Doet het pijn?’ ‘Waarmee zou jij de pijn vergelijken?’ ‘Wat nou als hij uitschiet?’ ‘Wat nou als hij me niet mag en het expres gaat verpesten?’ ‘Hoe duur is zo’n laserbehandeling om het weg te laten halen?’ ‘Is er een kans dat ik misselijk wordt van de pijn?’ ‘Is er een toilet in de buurt?’ Je snapt het al, ik maakte mijn vriendin helemaal gek met mijn vragen. Zoals je aan de titel van deze blogpost kan zien, gaat dit artikel over een hele bijzondere dag in mijn leven: de dag dat ik mijn eerste tattoo liet zetten. Als je benieuwd bent naar het verhaal, de tattoo an sich en over mijn ervaring, lees dan snel mee!

 

WAAROM EEN TATTOO?

Een tattoo is eigenlijk altijd al iets geweest wat ik eens in mijn leven nog eens wilde laten zetten (het staat niet voor niks in mijn bucketlist). Ondanks dat onwijs veel mensen een tattoo hebben en het best wel geaccepteerd is, vond ik het altijd wel een dingetje om voor uit te komen. Gelukkig heb ik om me heen aardig wat mensen die zelf permanente plakplaatjes op hun lichaam hebben staan, dus op een gegeven moment was het voor mij toch echt duidelijk dat ik er zelf ook een wilde.

De tattoo die ik heb laten zetten, heb ik genomen samen met een vriendin die me onwijs dierbaar is. Haar stiefvader is een vroegere compagnon van mijn vader en ze zijn al ruim 30 jaar bevriend. Deze vriend van mijn vader werd tot over zijn oren verliefd op een Thaise vrouw die haar kinderen voor een aantal jaar moest achterlaten in Thailand omdat ze eerst een Nederlands paspoort moest krijgen. Toen haar dochter uiteindelijk in Nederland kwam, was ik het eerste Nederlandse kindje waarmee ze contact had. Zonder ook maar een woord in dezelfde taal te spreken, leken we elkaar zwijgend te begrijpen. En stiekem is dat altijd wel een beetje zo gebleven.

Haar populariteit stond altijd loodrecht op mijn onzekerheid, maar van binnen waren we altijd hetzelfde: gevoelig. Misschien zelfs hooggevoelig. Maar dat durf ik niet met zekerheid te zeggen. Als we samen waren praatten we eigenlijk altijd een beetje over ditjes-en-datjes, maar we zwegen geen moment. Sinds een paar jaar is deze vriendin uitgegroeid tot één van de personen die onvoorwaardelijk in me gelooft en me steunt (en natuurlijk andersom!). Toen ze me vertelde dat ze voor tien maanden op stage ging in het buitenland was er geen tijd voor gemis, want ik ben constant bezig geweest met het plannen van een tripje om haar op te zoeken.

Ze had twee maanden voor mijn bezoek al een tattoo laten zetten met haar broer die haar ook op was gaan zoeken en ik januari was ik aan de beurt. Ik wilde bijna zeggen ‘de pineut’, want zo voelde het wel even toen ik met klamme handen op het bed lag, haha! We wilden deze tattoo laten zetten om de band die we hebben te vereeuwigen. Of nou ja; om elkaar altijd mee te dragen.

DE DAG VAN DE TATTOO

Mijn droge mond van de duizend-en-één vragen over alles wat er mis kon gaan contrasteerde haast perfect met de poriën in heel mijn lijf die in vol ornaat angstzweet begonnen af te geven. Gelukkig werd ik heel erg gekalmeerd door de tattoo artist; een kleine, stoere Italiaan die zijn dochtertje bij onze aankomst met hem mee aan de arm droeg. Mijn vriendin kende hem al ever since ze in Tenerife aankwam en mij begroette hij op precies dezelfde manier. Kortom: ik voelde me meteen helemaal rustig worden.

De tatoeage viel oprecht heel erg mee qua pijn; eigenlijk was de ‘pijn’ precies zoals ik hem verwachtte. Omdat het maar een kleine tattoo was duurde het een kleine tien minuten voordat hij erop stond en daarvan ben ik minstens 9 minuten bezig geweest met het observeren van de pijn. Was het te vergelijken met snijden? Hmm.. Nee. Met branden? Nee, ook niet echt. Ik zou de pijn het beste kunnen vergelijken met de druk die je voelt als je met je nagel een kruisje zet in een muggenbult, met daaromheen een beetje een schrijnend gevoel. Voor tien minuten viel het zeker vol te houden, maar ik denk dat ik anders had gepiept als ik een halve sleeve had moeten laten zetten, haha!

DE TATTOO

Zoals ik al zei is het een kleine tattoo die wel allebei op precies dezelfde plek hebben laten zetten. Dit hebben we beide met voorbedachte rade gedaan, omdat we allebei willen gaan studeren voor een beroep waar een zichtbare tattoo niet bepaald gewenst is. Omdat ze uit Thailand komt en ik zowel een hele goede band met haar als met haar moeder heb (leuk feitje: ik noem haar altijd mijn Thaise moeder), kwam het idee van mij om een Thais woord te laten tatoeëren. Na heel lang denken (en minstens 20 verschillende woorden naast elkaar gelegd te hebben), zijn we uiteindelijk gegaan voor het woordje: ‘liefde’. Wat ons beide betreft een prachtige kroon op onze vriendschap!

Inmiddels is ze alweer terug in Nederland en hebben we al zoveel dingen gekoppeld aan de tattoo. Liefde is iets wat altijd bij je is; er is geen wereld zonder liefde. Daarom doet het ook zo pijn als we mensen moeten missen waarvan we houden! Ook sprak ze de wijze woorden: ‘Nadat jij liefde op je lichaam hebt staan, mag je nóóit meer opgeven voor de liefde.’ Isn’t that beautiful? I think it is.

Heb jij een tattoo of zou je er een willen?

Veel liefs, Romy

4 Comments

  • Reply Chelsey 8 maart 2017 at 16:57

    Wat een leuk artikel en prachtig verhaal over je tattoo die je samen met je beste vriendinnetje hebt laten zitten! Hij is klein, maar heeft een grote betekenis 🙂

  • Reply Ise 9 maart 2017 at 18:00

    Mooie tattoo/betekenis! Ik zelf houd er ook wel van 😉

  • Reply Nina Simplynspecial 10 maart 2017 at 08:21

    Mooie betekenis! En ook lekker subtiel, dat heeft ook wel wat 🙂 Ik heb er inmiddels 6, oepsie. En binnenkort mag ik weer…

  • Reply Florentine 11 maart 2017 at 23:14

    Wauw wat is ‘ie mooi!! Heel bijzonder dat jullie dit samen gedaan hebben ❤️❤️❤️

  • Leave a Reply